Ali Yılmaz|Uyuyorum aynı rüya, kalkıyorum aynı hayat…

Uyuyorum…Aynı rüya,kalkıyorum…Aynı hayat.

Hepiniz haklısınız,hepiniz yeri geldi mağdur oldunuz yeri geldi
kazandınız yada haksızlığa uuÄŸradınız.Bazen hakkınızı alamadığını da olmuÅŸtur…

Sürekli hakkeden ve tam karşılığınızı almayan hep siz oldunuz.Hiç kötülük
yapmadınız.

Hep terkedilen siz oldunuz. Terkeden olduysanız bile kesinlikle iyi niyetli
ve haklı yalansız bir sebebiniz oldu…

Hiç kimseyi üzmemeye çalıştınız…SevdiÄŸinizi üzmemeye çalıştınız…
Hep üzülen siz oldunuz. Hayır hayır,siz bunları hakketmemiştiniz.

Yalnız kalan siz oldunuz,sizi bırakıp gidenler eğlenirken
siz,sabahlara kadar onu düşünüp göz yaşlarınızı tutamadınız.
Sizi hiç düşünmezken,yine de haksızlık etmeyelim…Sizi üç beÅŸ kez düşünen insanı,
siz aylar boyunca milyon kez düşünüp durdunuz.Karşınızda ağladı,içi parçalanan yine
siz oldunuz.Siz ağladınız? Yanınızda hiç ama hiç kimse olmadı.

Hiç hata yapmadınız. Daime sevdiniz.Hasta oldu,üzüldünüz,birşeyler yapmak istediniz.
Siz de hasta oldunuz ve gittiÄŸiniz doktordan baÅŸka “Åžimdi nasılsın?” diyeniniz olmadı.

Buracıkta,evet evet,tam karşınızda ölüyordu…Hiçbir ÅŸey yapamayacaktınız.Onun yerine
siz ölmek istediniz,içinizden yalvardınız tanrıya…Ama kimse ölmedi.

Her zaman en iyisi dediniz.HerÅŸeyin en iyisi…Kendiniz yerine,tüm sevdiklerinizi
mutlu etmek için çalıştınız durdunuz.

Fakat giden “o” oldu.”Ne olursa olsun yanındayım,arkandayım.” dedi ama yapamadı,duramadı.

Size neler yaptı neler…Siz hep affettiniz.Hep alttan aldınız. Dedim ya; ” Gitse bile,
kesinlikle iyi niyetli ve haklıydı”.

Siz bir melektiniz aslında…

Peki ama hepiniz böyleyken hata kimde? Kötü kim? “O” da deÄŸil madem…Siz de deÄŸilsiniz.

Yanlış olan benmiyim…

Hayat bunun neresinde?

Dedim ya,”Buna bir son verin…”

Ama, ama yine de…

(Ali Yılmaz)

İçimde derin yarıklar bırakıyorsun git dediğim cümlelerde.Yanık kağıt uçları kokuyor hava.Ben ki sana git demedim hiçbir zaman, gittiğinden dolayı gitmeleri ezberlemiş gözlerime ağır geliyor gözyaşları biliyorsun.

Of bu ne ağır bir akşam, bu nasıl derin iç soluklanması ölüm desem bu kadar kara değil.

Ezberi bozulmuş kederler taşıyorum satırlarımda. Soluklandığın dünyanın insanıyım hala. Soluklandığın kıyıların ıslaklığında gözyaşlarım. Bu kaçıncı sarhoşluk ne önemi var. Bütün sarhoşluklarım sana çıkıyor ezberli.

Sarı , evet akşamlar senin dışında ve sarı. Üç adımda atabilirim sonsuzluğu heybeme, sarı.

Ve hayır ama. Dillenmeli bir kez gördüğüm akşamın yapışkan sevdası dillerde. Ardında kocaman yalnızlıklar saklı sevdanın ayakları terlemeli rıhtımımda. Suskunluğu altın bilmiş kalabalıklara inat sözler akmalı geceme.

Bilesin istiyorum, yakışmıyor o dudaklara bu hüzün. Hani çocukluğumuzun masallarındaki gibi bitmeli kötü başlangıçlar. Bir yerde iyi bir şeyler olmalı. Duymalı bunu herkes. Birilerinin sevinç şaşkınlığını yüzüne yapışmalı çıkmalı karşıma. Diğeri patlayıncaya kadar oh be demeli. Demeli işte.

Koşup gelmeli mutluluk ayaklarımın dibine, kapıyı açtığımda çıkmalı karşıma, piyango gibi çalmalı telefonumun zili, içimi serinletmeli telefondaki ses, dilimi uyuşturmalı, kalakalmalıyım oracıkta sevinçten. İçimde bahar çiçeklerinin kokusu, şaşkın, çocuksu ,çırılçıplak , sapsalak ama.

Göğsümü yaran bu şarkılara kapamalıyım kulaklarımı biliyorum. Her sözcüğü özenle seçip saklıyorum heybemde. Bütün harfleri parlatıp büyütüyorum. Yanık kağıt uçları kokuyor hava. Kim bilir belki bu sabah ,belki akşam , belki…

Belki isimsiz telefonların birinde senin nefesin…

Kim bilir?

(A. Parıltı)

Dinliyor fakat duymuyorsun…Herkesin bildiÄŸini bilmek istemiyorsun.Ne söylesem,sana söylemediÄŸim için görmüyorsun.Artık zaman bile yetmiyor yaÅŸadığımı sanmaya…

Benim düşündüklerimi deÄŸil, bana söylediklerini tekrar söyle.UnutuyormuÅŸ gibi yapma sözlerini,yapamıyorsun. Artık susamıyorum da… Duramıyorum da… KonuÅŸamıyorum da… GeldiÄŸini unutma ! VerdiÄŸin sözleri… EttiÄŸin yeminleri unutma.

Bitti , sözüm kalmadı sana..

Aslında tüm sorun, yapmam gerekenler. Sorumluluk duygusu ve bir o kadar da aşırı.Seni hergün düşünemememin sebebi de bu. “Ne yaparsan yap arkandayım” demekle olmuyormuÅŸ gördüğün,yaptığın gibi. Tek başımayım dünyada. Aslında herkes tek başına bunu anladım. Kimse yok sana bakacak,derdini anlayacak yada derman olacak…

Aslında tüm sorun, tüm bunları bilmemen…Seni düşünüyorum tüm çevremle.Anlamaya çalışmıyorum artık.Çok yoruluyorum.Kimseyle konuÅŸamıyor,aynı evde yaÅŸadığım insanları bilmiyorum… Ailemi bilmiyorum.. DeÄŸerlerimi ve tüm maneviyatımı benimseyemiyorum…

Aslında tüm sorun,sen deÄŸilde benim.Kendimi tanıyamamam.ve aslında tüm sorun,… bu hayat. Hayatı hala öğrenememiÅŸ olmam.

Aslında tüm sorun yalnızlığı paylaşamamam.

ve aslında tüm sorun, seni hala yaşıyor olmam.

Olsun be anasını satayım… Olsun sen olmasanda güzel dünya.

Seni sensizde yaşayabileceğimi öğrendim.

(elvana)
ALÄ° YILMAZ

.. Başımıza gelen bütün bu şeyler,

Dünyada olmamaktan daha iyi.

Hem bizim için, hasret falan da neymiş ki ,

Sen orda yıldızlara bakar dalarsın

Ben burda cigaramı yakar dalarım..

Ä°ÅŸte olur biter.. !

Ne sanıyordun ki… Böyle olacağı başından belliydi aslında. Sen de biliyordun ben de.Peki bana itiraflarından önce adam akıllı konuÅŸtuÄŸumuzda neden bunları söyleyemedik birbirmize?Beni görmeden de tanıyabilir sonra tekrar tekrar düşünebilirdin. O ayrılık itiraflarında üzülüşün,aÄŸlayışların,yakarışların doÄŸrumu bilinmez ama… Aması dedim ya yanlış kiÅŸiyle yaÅŸadın bunları.O ben olmamalıydım. Beni tanımalıydın. SevdiÄŸim insanı deÄŸil 6 ay , 6 yıl unutamayacağımı düşünmeliydin gelirken de giderken de…Çünkü neden biliyormusun? Sevmeyi seviyorum.. Ayrılırken sevdiÄŸimi düşünmeyi, saatlerce boÅŸ vakit geçirmeyi seviyorum.Åžu ne yapacağını deÄŸil, geçmiÅŸti neler yaptığını düşünmeyi seviyorum. Belki de seni deÄŸil, senle veya sensizliÄŸi seviyorum. Yanlış kiÅŸiye acı çektiriyorsun. Yanlış adamı üzüyorsun…Yanlış adamın;elindeki tek resmine bakıp bakıp efkarlanmasını saÄŸlıyorsun… Åžu an hiçbirÅŸey anlamasan hiçbirÅŸey hissetmesen bile, ne diyebilirm ki.

Dedim ya .

Kül Vakti - Ezginin Günlüğü

Tut elimden beni kaldır göçelim
Adalara bu gece
Yağım tükendi kandilim söndü
Yana yana bu gece
Canımı alsınlar dar sokaklar vakitsiz uykular
Uyanırım eli annemin gönlümü okşar
Düştüm eyvah dalgalara yar
Ay dokundu geçti bana yar
Çıkar beni kollarında yar
Kurut sakız ağacında yar
Yüreğim yanar
Nar ağacında bir kucak zakkum
Hangi yazdan kalma
Canımı al benim al ışığımı
Hüznüme dokunma
Denize bandım ekmeğimi sana getirdim yar
Suya karıştım şarkılarla gelmiyor bahar
Kimse bilmiyor derdimi
Ateşe attım kendimi
Geçti zamanı ateşin aşkın
Şimdi kül vakti
Bu deniz annemin evi
Çivit kokardı mendili
Sebebi yok aÄŸlar dururdu
Her seher vakti

YaÅŸadığım ve yaÅŸamadığım o kadar çok ÅŸey var ki… Sen,ne yaÅŸadığımsın ne de yaÅŸamadığım.. Sen benim yaÅŸayamadığımsın…Saatlerce resmine bakıp, resmine bakıp…

YokuluÄŸuna alışmak,varlığına alışmaktan daha zor oluyor…YokluÄŸun da hiç fena deÄŸil…

Anlamsız karakterlerin oluÅŸturduÄŸu kelimelerimin esiri olan cümlelerim seni bulsun! yolunuz açık olsun. hak yanınızda aÅŸkım anlamlarınızda olsun, kendimi kaybettim senide kaybedersem eÄŸer ;son cümlelerim zamanın içinde kaybolsun, kalemi tutan ellerim taÅŸ olsun, gözlerimden yaÅŸ yerine dökülen kan olsun, Read the rest of this entry »